Ένα παιδί μπορεί να φέρει τρελή χαρά σε ένα σπίτι, αγάπη πέρα από ότι μπορείς να είχες φανταστεί ή νιώσει ποτέ. Δεν υπάρχει αντίστοιχο συναίσθημα με αυτό που νιώθεις για το παιδί σου. Τόσο που πονάει.
Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα και μπορείς εύκολα να χαθείς σε αυτό τον ρόλο που καλείσαι να αναλάβεις.
Όταν κάνεις παιδιά μαθαίνεις να περπατάς με την καρδιά σου έξω από το σώμα σου… οι αγωνίες πολλαπλασιάζονται, πώς θα το μεγαλώσεις, πώς θα το προστατεύσεις, πιο είναι το καλύτερο για αυτό, άπειρες ενοχές για τα λάθη που σίγουρα θα κάνεις… οι προσωπικές σου επιδιώξεις ξαναπροσδιορίζονται, η ζωή σου αλλάζει..
Όλα αυτά τα όμορφα αλλά και τα δύσκολα τα νιώθεις τεράστια και αιώνια… δεν είναι έτσι…
Κρατάει τόσο λίγο τελικά, δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις πότε γεννήθηκε και ξεκινάει το σχολείο… μέχρι να το καταλάβεις έχει πάει γυμνάσιο και μόλις παίρνεις μια ανάσα έχει περάσει πανελλαδικές και φεύγει από το σπίτι!
Και όλα αυτά που φανταζόσουν ότι θα έκανες με το παιδί σου, τα φαντάζεσαι πια με το εγγόνι σου…
Εδώ λοιπόν δεν θα μιλήσουμε για την διαπαιδαγώγηση, την διατροφή, τα ιατρικά… Εδώ θα προσπαθήσουμε να κάνουμε λίγο χώρο μέσα στην παράνοια… Λίγο χώρο και χρόνο για να βρούμε πράγματα που μπορούμε να κάνουμε μαζί με τα παιδιά μας. Πράγματα που έχουν και αυτά σημασία, πράγματα που θα μας βοηθήσουν να γνωριστούμε με τα παιδιά μας, να δεθούμε μαζί τους, να μοιραστούμε, να αγαπηθούμε και το σημαντικότερο να χτίσουμε αναμνήσεις μαζί τους… όσο είναι ακόμα παιδιά!
Ένα περίεργο πράγμα λοιπόν συμβαίνει. Μπορώ να σου πω ακριβώς τι συνέβαινε τα «παλιά τα χρόνια» από τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μου, για τους πολέμους, την φτώχια, την πείνα, την χούντα και ότι πολιτικοκοινωνικό συνέβαινε τότε, αλλά δεν έχω ιδέα τελικά για τις ίδιες τις γιαγιάδες και τους παππούδες μου,…
