Ένα περίεργο πράγμα λοιπόν συμβαίνει. Μπορώ να σου πω ακριβώς τι συνέβαινε τα «παλιά τα χρόνια» από τις αφηγήσεις των γιαγιάδων μου, για τους πολέμους, την φτώχια, την πείνα, την χούντα και ότι πολιτικοκοινωνικό συνέβαινε τότε, αλλά δεν έχω ιδέα τελικά για τις ίδιες τις γιαγιάδες και τους παππούδες μου, για την παιδική τους ηλικία, για τα θέλω τους και τα όνειρά τους. Και για να μην το πάω μακριά με τις γιαγιάδες και τους παππούδες, το ίδιο μπορώ να σου πω ότι νιώθω για την μαμά και τον μπαμπά μου.
Ελάχιστα πράγματα ξέρω για το πώς μεγάλωσαν, τα περισσότερα είναι αφού γνωρίστηκαν… λες και δεν υπήρχαν πριν!
Ένα μυστήριο, γύρω από την παιδική τους ηλικία, τι τους άρεσε, τι όχι, τι ήθελαν να γίνουν μεγαλώνοντας, τις περιπέτειές τους στο σχολείο, τις δυσκολίες της καθημερινότητας και της εποχής και ότι άλλο μπορεί να συνέβαινε τότε. Ποιο ήταν το αγαπημένο τους παιχνίδι, τι έκαναν τα Σαββατοκύριακα, ποια ήταν η διασκέδασή τους και πόσα ακόμα για τα οποία δεν έχω ιδέα.
Φτάνοντας λοιπόν στη σειρά μου να είμαι εγώ ο γονιός, αποφάσισα να μοιράζομαι τις αναμνήσεις μου με τα παιδιά μου, μήπως κι αυτό με κάνει πιο φυσιολογικό άτομο στα μάτια τους!!!
Γιατί όσο ήταν μικρά, ήμουν απλά η μαμά κι αυτό ήταν αρκετό. Τώρα όμως που μεγαλώνουν, βρίσκουν τον δρόμο τους, τα θέλω τους και νιώθω την ανάγκη να νιώσω πιο κοντά τους, να συνδεθώ μαζί τους πιο προσωπικά, πιο ουσιαστικά. Να με γνωρίσουν καλύτερα…
Στα μάτια των παιδιών μας, εμείς οι γονείς, είμαστε άλλη κατηγορία. Για αρχή δεν ήμασταν ποτέ παιδιά!!! Δεν είμαστε διασκεδαστικοί και πολλές φορές γινόμαστε ακαταλαβίστικοι και δυσνόητοι σε αυτά που τους λέμε και τους ζητάμε, για να μην πω αρχαίοι και παλιακοί στις συμβουλές που τους δίνουμε.
Κι αφού οι εποχές έχουν αλλάξει αποφάσισα να μην χάνω ευκαιρία να τους διηγούμαι, όπου υπάρχει λόγος και με «ελαφριά» λογοκρισία (μην τα ισοπεδώσουμε και όλα), ιστορίες για την μαμά τους και πώς μεγάλωσε.
Ιστορίες απ’ όσα θυμάμαι όταν ήμουν μικρή. Αγαπημένες φίλες και μαλώματα που κρατούσαν ώρες. Τους περιέγραψα την αγαπημένη μου λαμπάδα που την θυμάμαι σαν χθες, τα πανηγύρια που με έσερνε η γιαγιά μου η Φωτούλα να κολλάω σημαιάκια!!! Τι μου άρεσε να βλέπω στην τηλεόραση, το πόσο μακρύ καλώδιο είχαμε στο τηλέφωνο για να φτάνει σε κάθε γωνιά του σπιτιού και την φασαρία που έκανε ο υπολογιστής όταν συνδεόταν στο internet!!! Και έχω τόσα ακόμα να τους πω!!!
Κι ενώ στην αρχή το βλέμμα τους ήταν καθαρή απαξίωση, τώρα κάθε φορά που μια αφορμή πετάγεται μπροστά μας για το παρελθόν, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια τους λες και θα ρουφήξουν με μιας ότι τους πω.
Βλέπω ότι τους έχει δημιουργηθεί αυτή η ανάγκη να πλάσουν αυτόν τον κόσμο στο μυαλό τους γεμάτο φαντασία για τότε, τα παλιά τα χρόνια, που η μαμά ήταν μικρή.
Βρήκαμε έτσι έναν πολύ όμορφο τρόπο να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Να συνδεθούμε. Να βρούμε τα σημεία που μοιάζουμε, τα σημεία που ταιριάζουμε περισσότερο απ’ όσο νομίζαμε. Έναν τρόπο να έρθουμε πιο κοντά. Να μοιραστούμε γνώσεις και εμπειρίες.
Αν δεν μοιραστείς με τα παιδιά σου αυτό που είσαι, αυτά που αγαπάς, αυτά που έζησες κι ονειρεύτηκες, τις επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες σου, με ποιον θα το κάνεις??? Ποτέ δεν ξέρεις… Μπορεί έτσι να με καταλάβουν λίγο καλύτερα, ίσως ακόμα και να με συμπαθήσουν λίγο παραπάνω, ίσως και όχι!!! Το σίγουρο είναι ότι δεν θα τα αφήσω με την απορία…
