Όσοι δεν το έχουμε βρει το λαχταράμε, το ονειρευόμαστε, το πλάθουμε στο μυαλουδάκι μας όπως το θέλουμε και όσο πιο πολύ αργεί, τόσο πιο πολύ το πλάθουμε. Το βάζουμε στο βάθρο του και περιμένουμε…
Όσοι το έχουμε βρει προσπαθούμε να μάθουμε να ζούμε με αυτό στην ζωή μας. Να συντονιστούμε μαζί του, να κάνουμε τις υποχωρήσεις μας, να θέσουμε τα όριά μας.
Γιατί μετά την γλύκα του πρώτου καιρού ακόμα και ο έρωτας της ζωής μας μπορεί να μας φέρει σε σημείο να θέλουμε να του κοπανήσουμε το τηγάνι στο κεφάλι. Και δεν πρέπει, ναι????
Ένα μυστήριο πέπλο καλύπτει τον αντρικό εγκέφαλο… ή τουλάχιστον έτσι προτιμάμε να πιστεύουμε.
Όπως και να έχει όμως, ζωή χωρίς έρωτα, χωρίς σύντροφο, μοιάζει απλά αφύσικη…
Όλοι έχουμε την ανάγκη να αγαπήσουμε, να αγαπηθούμε και να μοιραστούμε την ζωή μας, την καθημερινότητά μας… Να έχουμε το σημείο αναφοράς μας, το λιμάνι μας, το σπίτι μας…
Με τα καλά του, με τα στραβά του, με τις παραξενιές του, τις ιδιαιτερότητές του, με την παιδικότητά του αλλά και την μαμά του…
Η γιαγιά μου έλεγε… «Για να δεις αν μπορείς να κάνεις σπίτι με έναν άντρα πρέπει απλά να μην είναι πέντε πράγματα : – Τσιγκούνης – Τεμπέλης – Χασικλής (αλκοόλ, ναρκωτικά κτλ) – Γυναικάς – Τζογαδόρος Όλα τα άλλα φτιάχνονται, ανέχονται και παλεύονται!» Δεν μπορώ να πω, είναι μια πολύ…
