Δεν ντρέπομαι να το πω… είμαι control freak. Δεν ήμουν πάντα. Όταν οι υποχρεώσεις μου άρχισαν να αυξάνονται με τα χρόνια… έγινα. Όταν η μέρα άρχισε ξαφνικά να έχει μόνο 24 ώρες κι εγώ χρειαζόμουν 30…
Έτσι αργά και σταθερά μεταμορφώθηκα σ΄αυτή την υπερδύναμη. Τρέχω για όλα, ασχολούμαι με όλα, μοιράζω τον χρόνο μου σε όλα…
Είμαι της λίστας, του προγράμματος, της προεργασίας, των προτεραιοτήτων, των dead lines. Όλα αυτά με βοηθάνε να συντονίζω την ζωή μου αλλά και την ζωή των κοριτσιών μου και κατ’ επέκταση της οικογένειάς μου.
Είμαι αυτή που προσπαθεί να κάνει την μέρα να κυλάει ρολόι, να την αξιοποιεί στο έπακρο και να την κάνει όσο πιο παραγωγική γίνεται. Όλα αυτά και κάτι παραπάνω…
Αλλά αυτά… τις καλές μέρες…
Γιατί δεν είναι όλες οι μέρες μου έτσι…
Υπάρχουν κι οι άλλες, όχι τόσο συχνές πια όπως παλιότερα, αλλά υπάρχουν…
Αυτές που το να σηκωθείς από το κρεβάτι φαντάζει μαρτύριο, αυτές που με δυσκολία ετοιμάζεις τα παιδιά για το σχολείο…
Είναι κι αυτές οι μέρες… Αυτές που η πίεση φαίνεται να βγαίνει από τα σωθικά σου… Τις καταλαβαίνεις από το πρωί αυτές τις μέρες. Τις ξέρεις πια, τις αναγνωρίζεις από την ώρα που θα ξυπνήσεις…
Είναι κι αυτές οι μέρες… που ξέρεις ότι δεν θα κάνεις τίποτα. Το πρόγραμμα θα μείνει πρόγραμμα και θα μεταφερθεί για μια άλλη μέρα. Είναι οι μέρες που θες να σταματήσεις τον χρόνο, έστω για λίγο. Να σταματήσουν για λίγο να κινούνται όλα. Μία μεγάλη παύση. Για λίγο μόνο, να μην σε κυνηγάει ο χρόνος κι οι υποχρεώσεις σου.
Είναι κι αυτές οι μέρες που το μυαλό σου φαίνεται εξαντλημένο και θολό. Δεν μπορείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά. Δεν έχεις δύναμη, δεν έχεις κουράγιο…
Είναι κι αυτές οι μέρες που απλά μπορείς να υπάρχεις… οι ημέρες που ακόμα κι ο εαυτός σου δεν σε αντέχει και σου δίνει ρεπό.
Το σώμα και το μυαλό σου κάνουν το TIME BREAK τους… κι εσύ ακολουθείς…
Είναι κι αυτές οι μέρες που δεν θα σηκώσεις τηλέφωνο, θα χάσεις προγραμματισμένα ραντεβού, δεν θα μαγειρέψεις… Θα κοιμηθείς παραπάνω, θα φας παραπάνω… θα κατεβάσεις διακόπτες από όλα κι από όλους…
Είναι κι αυτές οι μέρες που κρατάς μόνο για σένα… που ντρέπεσαι να μοιραστείς, που δεν θες κανείς να ξέρει…
Αυτές οι μέρες που όλα φαντάζουν δύσκολα. Αυτές που δεν βρίσκεις κάτι αρκετό να σε κρατήσει στο πρόγραμμά σου. Όλα σου φαίνονται περιττά και άσκοπα…
Είναι αυτές οι μέρες που ξαφνικά όσα έχεις να κάνεις και να σκεφτείς να κάνεις είναι απλά πολλά και φαίνεται να σε πνίγουν. Ανεβαίνει ο κόμπος στον λαιμό κι απλά κάθεται εκεί.
Μηδενίζεις… Δεν έχεις επιλογή…
Το παίρνεις απόφαση κι αφήνεις να σε πάρει η κάτω βόλτα…
Ίσως τελικά το χρειάζεσαι τόσο πολύ αυτό το BREAK… Ίσως ξέρει καλύτερα αυτή η φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου…
Φτάνει σου λέει… Τώρα θα ξεκουράσουμε το μυαλό και το σώμα μας γιατί το έχεις παρακάνει…
Και σε γειώνει και του το επιτρέπεις….
Αλλά κρυφά, από όλους κι από όλα. Μην τυχόν καταλάβουν, μην τυχόν δουν ότι έχεις κι εσύ τις κακές σου μέρες, ότι υπάρχουν κι αυτές οι μέρες για σένα… Ότι ίσως τελικά δεν είσαι υπεράνθρωπη, ότι έχεις κι εσύ τα όριά σου, τις αντοχές σου…
Μην τυχόν πέσεις στα μάτια τους, μην τυχόν δουν τις αδυναμίες σου, μην τυχόν νιώσεις τον οίκτο τους…
Έχεις μάθει να είσαι δυνατή, περήφανη, να μην χρειάζεσαι κανένα, να προχωράς… να μην εγκαταλείπεις…
Είναι όμως κι αυτές οι μέρες… αυτές που σου θυμίζουν ότι είσαι άνθρωπος και μάλιστα ένας ατελής άνθρωπος…
Ίσως είναι ο τρόπος του σύμπαντος να σε βάζει στην θέση σου, του Θεού να σου δείχνει τον δρόμο της ταπεινοσύνης και ίσως είναι ο τρόπος της ίδιας σου της ύπαρξης να σε κρατήσει υγιή και να σου δώσει μια ευκαιρία να επαναπροσδιορίσεις την καθημερινότητά σου, τους ρυθμούς της ζωής σου, τις προτεραιότητές σου…
Ίσως…
Ίσως είναι πιο απλά τα πράγματα… ίσως απλά χρειάζεσαι λίγο τον εαυτό σου, ίσως απλά χρειάζεσαι λίγο προσωπικό χρόνο να απολαύσεις όσα δεν προλαβαίνεις, ίσως χρειάζεσαι ένα διάλειμμα.
Όπως και να ‘χει… αν σου έρχονται κι εσένα αυτές οι μέρες…
Κοιμήσου όσο θες, φάε ότι θες, πιες ότι θες, μην κάνεις καμία δουλειά, ακύρωσε τα πάντα και πάσαρε ότι δεν μπορείς να αποφύγεις σε άλλον ή σε άλλη μέρα… Βάλε να δεις αγαπημένες ταινίες και χουχούλιασε… Άραξε κι απόλαυσέ το χωρίς ενοχές.
Γιατί τελικά μπορεί απλά να χρειάζεσαι λίγη all time classic τεμπελιά!!!
Και σσσσσσσσσς…. Μεταξύ μας…
Αν σε ρωτήσει κανείς… πού ήσουν εχθές εσύ? Πάρε το πιο σοβαρό σου ύφος, τύπου δεν ξέρεις τι περνάω, και πες απλά… είχα κάτι δουλειές…
Τώρα αν με συναντήσεις και σου πω το ίδιο… ξέρεις εσύ… μεταξύ μας!
