ΕΤΩΝ 40 πια κι εγώ νιώθω ακόμα 25. Σαν να μην πέρασε μια μέρα μέσα μου. Ο χρόνος μπορεί να είναι αμείλικτος με το δέρμα, τα κιλά και τις αρθρώσεις μας αλλά φαίνεται να κυλάει με διαφορετική συχνότητα στο πνεύμα μας, στο μυαλό μας. Εκεί όλα κινούνται σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Είμαι ακριβώς η ίδια μέσα μου. Έχω πολλά θέλω, έχω πολλές ανάγκες μου που θέλω να καλύψω, πολλά όνειρα που θέλω να πραγματώσω και νιώθω ότι τώρα αρχίζω… να τώρα, παρακάτω, όπου να ’ναι. Μόνο που το όπου να ’ναι κυλάει τόσο γρήγορα. Όλο έχω στο μυαλό μου τον μπαμπά μου που τα τελευταία χρόνια όλο παραπονιέται και όλο λέει πως ήθελε να κάνει αυτό και το άλλο και ξαφνικά είναι 71 και συνειδητοποιεί ότι ο καιρός πέρασε και πιθανότατα δεν θα κάνει τίποτα από αυτά που σχεδίαζε.
Η ζωή προχωράει πολύ πιο γρήγορα από αυτά που σχεδιάζουμε…
Ξαφνικά στα σαράντα σου έρχεται η επιφοίτηση. Ίσως γιατί κάποια από τα πράγματα που ήλπιζες να κάνεις έχουν ήδη γίνει, ίσως γιατί ξαφνικά τα σαράντα φαντάζουν πολλά, ίσως γιατί νιώθεις ότι η μισή σου ζωή έφυγε, ίσως γιατί οι επισκέψεις σε γιατρούς και συμπληρώματα είναι πια μια πραγματικότητα.
Ή απλά ίσως γιατί ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αυτή τη ζωή έχεις και οφείλεις στον εαυτό σου, ώριμη πια, να την ζήσεις πριν να είναι αργά.
Λες και στα 39 δεν είχες τις ίδιες αγωνίες. Όχι, τα 40 είναι κάτι που εμείς οι γυναίκες παίρνουμε πολύ στα σοβαρά. Είναι ένα ορόσημο, ένας σταθμός.
Μετράμε χαρές, απογοητεύσεις, επιτυχίες επαγγελματικές και μη, γάμους, παιδιά και ότι άλλο έχει φέρει μέχρι τώρα η ζωή μας και βουρ για να προλάβουμε όσα δεν κάναμε!!!
Ξαμολημένες, σχεδόν τρελές και άκρως καταθλιπτικές. Είναι η εποχή που θα τρέξουμε για μποτοξάκι, αν δεν έχουμε κάνει ακόμα. Είναι η εποχή που θα χρειαστούμε προσωπικό γυμναστή, ψυχολόγο, νέο χρώμα στο μαλλί, αλλαγή καριέρας και βάση στατιστικών ένα διαζύγιο.
Είναι η εποχή που κάνουμε την προσωπική μας επανάσταση, όχι απέναντι στους άλλους, αλλά στην πραγματικότητα απέναντι στον εαυτό μας.
Στον εαυτό μας που έκανε τα πρέπει, που ήταν το καλό παιδί, που φρόντισε για όλους, που δέχτηκε και όσα δεν ήθελε να δεχτεί, που προσαρμόστηκε…
Και έρχεται αυτό το νούμερο και ξαφνικά σαν κάτι να αλλάζει στην ψυχολογία μας. Γινόμαστε λιγότερο ανεκτικές, λιγότερο πρόθυμες να κάνουμε πράγματα που δεν μας ευχαριστούν πια.
Είναι η εποχή που τα περιττά πρέπει να φύγουν από την ζωή μας και να κάνουμε χώρο για τα ευχάριστα. Γινόμαστε λίγο πιο απαιτητικές και ίσως λίγο πιο beaches…
Είναι η εποχή που θέλεις να ξεκινήσεις από την αρχή. Να ξαναγυρίσεις πίσω στα 25, με το μυαλό που έχεις τώρα και να ξαναρχίσεις. Με σοφότερες επιλογές και καλύτερες αποφάσεις.
Είναι η εποχή που δεν φοβάσαι πια να ακολουθήσεις αυτό που θέλεις, δεν σε ενοχλεί πια η γνώμη των άλλων, αρκετά ασχολήθηκες με αυτό.
Είναι λες και τελείωσες με τις προσταγές της κοινωνίας και για κάποιο λόγο σε αφήνει ήσυχη…
Σπούδασες, βρήκες δουλειά, παντρεύτηκες, έκανες και παιδάκια, έκανες όλα τα οικογενειακά με περίσσια χάρη, τραπεζώματα, καλέσματα και ότι άλλο για να σταθείς στο ύψος σου σαν άξια γυναίκα, καλή σύζυγος, μάνα, νοικοκυρά…
Και έπεσες με τα μούτρα σε αυτό. Έμαθες να τα κάνεις όλα και όλα μαζί. Έμαθες να μαγειρεύεις, να φροντίζεις και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, να ανταπεξέρχεσαι στην δουλειά σου, να στηρίζεις τον άντρα σου, να έχεις τσίλικο το σπίτι σου, να είσαι απίκο για όλες τις ανάγκες της οικογένειάς σου. Τα έμαθες όλα, τα έκανες όλα, χάθηκες σε όλα αυτά, πνίγηκες σε όλα αυτά…
Τώρα??? Τώρα που τα παιδιά πια δεν διανύουν την μωρουδιακή ηλικία και μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μόνα τους, τώρα ξαφνικά σαν να υπάρχει μία ευελιξία στον χρόνο σου που πριν δεν υπήρχε. Ξαφνικά μπορεί να έχεις και δυο ώρες την ημέρα για τον εαυτό σου!!!
Και όπου υπάρχει χρόνος υπάρχει και σκέψη… Πολύ σκέψη… Για όλα όσα έκανες, για όλα όσα δεν πρόλαβες… Για αυτή την κυρία που ξαφνικά βλέπεις στον καθρέπτη σου και κάτι σου θυμίζει αλλά αρνείσαι πεισματικά να δεχτείς ότι είσαι εσύ…
Πρέπει να ξαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου, την σκέψη σου, τα θέλω σου, τις επιλογές σου και την ζωή σου ολόκληρη από την αρχή. Τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις. Τι σου κάνει καλό και τι σου προκαλεί άγχος και προβληματισμό. Τι σου δίνει δύναμη και χαρά και τι σε κρατάει πίσω.
Το πρώτο σοκ δεν φαίνεται να κρατάει και πολύ, ίσως γιατί μετά από μια ζωή με αναπάντεχες προκλήσεις, φοβίες και ενίοτε και κάποιες κρίσεις πανικού, έχει σκληρύνει λίγο το πετσί σου και έχεις μάθει πια να βρίσκεις το κουράγιο να αντιμετωπίζεις ότι καινούριο σου έρχεται.
Μια καινούρια δύναμη γεννιέται μέσα σου στα σαράντα. Μία δύναμη που λίγοι θα καταλάβουν αλλά όλοι θα δουν. Κάποιοι θα φοβηθούν, κάποιοι θα ξεβολευτούν και κάποιοι θα απομακρυνθούν. Η συνήθεια προκαλεί μεγάλη ασφάλεια στους περισσότερους ανθρώπους, τους αρέσουν τα κουτάκια τους και η βολή τους. Δεν είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν και πιθανότατα δεν θα το κάνουν ούτε για σένα.
Το να βλέπεις τόσο ξεκάθαρα πια την ζωή σου, απενοχοποιημένα και ελεύθερα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, το μεγαλύτερο δώρο που σου κάνουν τα σαράντα. Κανείς δεν θα μπορέσει να το κάνει αυτό για σένα.
Είναι η ώρα της ωμής αλήθειας. Της αλήθειας απέναντι στον εαυτό σου γιατί μόνο εκεί την οφείλεις και πουθενά αλλού. Των καθαρών επιλογών και των προσωπικών σου αποφάσεων.
Είναι μια ευκαιρία να κοιτάξεις πίσω, να διδαχτείς από το παρελθόν σου. Είναι μια ευκαιρία να κάνεις την προσωπική σου αναδρομή σε όσα κέρδισες μέχρι τώρα, σε όσα έμαθες, σε όσα κατάφερες. Να πάρεις δύναμη από τα κατορθώματά σου, να επιβραβεύσεις τον εαυτό σου και να κοιτάξεις μπροστά πια…
Είναι η δική σου ώρα. Είναι η ώρα που θα χωρέσεις καινούριους στόχους στην ζωή σου, καινούρια όνειρα. Είναι η ώρα που θα αποφασίσεις ότι το αύριο θα είναι πια το σήμερα για σένα. Όλα σήμερα, όλα τώρα. Το αύριο μοιάζει πολύ αργά πια.
Είναι η ώρα που συνειδητοποιείς ότι σου αξίζει να σε αγαπάνε αλλά πιο πολύ σου αξίζει να σε αγαπάς. Για όλα όσα πέρασες μέχρι τώρα, για όλες τις διαδρομές που έκανες, για τα δύσκολα που άντεξες, για τις χαρές που έζησες, για τα δάκρυα που έριξες στον δρόμο, για τις απογοητεύσεις που δέχτηκες αλλά και τις επιτυχίες που γεύτηκες. Για όσα έδωσες, για όσα μοιράστηκες, για όσα πάλεψες.
Μια ανάσα είναι τα σαράντα. Τόση, όση να σβήσεις τα κεράκια από την τούρτα σου. Μια ανάσα μακριά από τα παιδικά σου όνειρα, μια ανάσα μακριά από τα επόμενα κατορθώματά σου.
Όλα όσα θες είναι απλά ένα βήμα μακριά, μια απόφαση μακριά. Είναι εδώ, είναι τώρα.
Και μην σε νοιάζει για τα 40… έτσι κι αλλιώς, ένας αριθμός είναι μόνο…
