Κάτι που οι καιροί αλλάζουν, κάτι που τα γηροκομεία στην Ελλάδα είναι ανάθεμα, κάτι που μεγαλώνω και ίσως σκέφτομαι το μέλλον μου και ότι δεν θα ήθελα να γίνω φόρτωμα στα κορίτσια μου, κάτι που είδα από κοντά τον αγώνα της θείας μου της Μαρίας να φροντίζει την γιαγιά μου την Φωτούλα με Alzheimer για χρόνια χωρίς να μπορεί να την αφήσει μόνη της στιγμή… Κάτι από αυτά και όλα αυτά μαζί ίσως ευθύνονται για αυτήν την σκέψη μου.
Κάτι από ταινίες, κάτι από αμερικανιές με αυτά τα μέρη που έχουν στην Φλόριντα της Αμερικής που λειτουργούν σαν μέρη για συνταξιούχους.
Σκέφτηκα λοιπόν…
Πόσο θα ήθελα να υπήρχε και εδώ, ένας μεγάλος οικισμός με σπίτια με αυλές, με πολλά δέντρα, περιφραγμένος με ειδικούς φύλακες. Σαν μια μεγάλη κατασκήνωση. Με εστιατόριο, μίνι μάρκετ για τα απαραίτητα, κεντρικές αίθουσες για χόμπι και δραστηριότητες, προγράμματα γυμναστικής, παραδοσιακών χορών, ζωγραφική, κέντημα, χορωδία, θεατρικά και ότι μπορείς να φανταστείς. Φυσικά 24ωρο ιατρείο με όλα τα απαραίτητα και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό. Ειδικές υπηρεσίες καθαριότητας αλλά και υπηρεσίες βοήθειας σε ότι χρειαστεί ένας μεγαλύτερος άνθρωπος.
Ένα μέρος όπου θα μπορούσες να νοικιάσεις το σπιτάκι σου, μόνος ή με τον σύζυγό σου. Θα μπορείς να δέχεσαι την οικογένειά σου για επισκέψεις. Θα σε προσέχουν και το κυριότερο δεν θα είσαι μόνος!!!
Μία μεγάλη κατασκήνωση για τους μεγάλους, με περίσσια φροντίδα, παρέα και χωρίς να φοβάσαι ότι θα γίνεις βάρος στα παιδιά σου.
Ένα μεγάλο χωριό για τους συνταξιούχους. Ποιος δεν θα ήθελε να μείνει εκεί και να τον προσέχουν έτσι???? Με το αζημίωτο φαντάζομαι. Αλλά και πάλι, δεν θα ήταν πολύ ωραίο… Εγώ θα ήθελα πάντως!
