Είναι ωραία να ζεις μόνη. Όσες το έχουν κάνει με καταλαβαίνουν. Στην αρχή έχεις όλες αυτές τις αγωνίες, μα πού θα πάω, πώς θα βγει το νοίκι, πώς θα κοιμάμαι μόνη και όλα όσα μπορείς να σκεφτείς φεύγοντας από την βολή της οικογένειας. Αν είσαι από τις έξυπνες φρόντισες να βρεις ένα σπίτι κοντά στην μαμά. Ξέρεις, για τις μέρες που δεν πρόλαβες να μαγειρέψεις, γιατί ακόμα δεν έχεις λεφτά για το δικό σου πλυντήριο ρούχων, γιατί αν νιώθεις μόνη μπορείς να πεταχτείς με τις πυτζάμες για ένα καφεδάκι.
Όπως και να ’χει όμως στο σπιτάκι σου όλα είναι του γούστου σου. Μπορείς να βάψεις το σαλόνι σου κόκκινο γιατί απλά έτσι σου αρέσει. Να πετάς τα ρούχα σου παντού χωρίς την γκρίνια της μαμάς σου. Να έχεις κόσμο όποτε θες και να απομονώνεσαι από όλους όταν το έχεις ανάγκη. Να μπαίνεις και να βγαίνεις χωρίς να χρειάζεται να δίνεις αναφορά και να ξενοκοιμάσαι χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς.
Και όσο περνάει ο καιρός το σπίτι σου γίνεται σπιτάκι σου, το οχυρό σου, ο χώρος σου. Σιγά σιγά πιάνεις τον εαυτό σου να μεγαλώνει σε αυτό, να αλλάζεις. Αρχίζεις να το συμμαζεύεις πριν φύγεις για την δουλειά γιατί σου αρέσει να το βλέπεις έτσι όταν επιστρέφεις. Βάζεις πρόγραμμα για τα ψώνια σου και κάνεις οικονομία. Ξεκινάς δειλά δειλά τα πρώτα σου μαγειρέματα και πιάνεις τον εαυτό σου να ανοίγεις τα παράθυρα για να αερίσεις. Γίνεσαι πιο επιλεκτική στο ποιον βάζεις σε αυτό και θες το κάθε τι στην θέση του. Το καθαρίζεις και το χαίρεσαι. Ότι υπάρχει σε αυτό είναι απλά δικό σου. Τι ωραίο συναίσθημα, τι ωραία ελευθερία.
Συνήθως όμως αυτή η προσωπική σου ελευθερία αρχίζει να γίνεται τέτοιο κεκτημένο σου που δύσκολα θες να την αποχωριστείς. Και όσο περνάει ο καιρός γίνεται και δυσκολότερο. Γι’ αυτό αν στο μυαλό σου υπάρχει η προοπτική να μοιραστείς την ζωή σου με κάποιον μην το αφήσεις και πολύ. Όσο πιο πολύ το αφήσεις τόσο πιο δύσκολο θα γίνει… τόσο πιο λίγο θα θες. Και τελικά ίσως αντί για τον καλό σου βρεθείς με καμιά δεκαπενταριά γάτες παρέα να ανέχονται με αδιαφορία την ύπαρξή σου…
Βέβαια μπορεί να είσαι από αυτές που προτιμάνε να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους με μία φίλη.
Ωραίο πράγμα οι κολλητές. Όταν όμως πρέπει στα σοβαρά να σκεφτείς μία τόσο μεγάλη αλλαγή καλό είναι να σκεφτείς και πέντε πρακτικά πράγματα. Και εκτός από τα γούστα που μπορεί να βγάζετε μαζί και να περνάτε ζάχαρη πρέπει να σκεφτείτε αν μπορείτε να συμβιώσετε χωρίς να μισήσετε η μία την άλλη.
Έχει δουλειά??? Έσοδα??? Μπορείς να στηριχτείς ότι δεν θα σε κρεμάει στο νοίκι ή στους λογαριασμούς του σπιτιού?
Της αρέσει η καθαριότητα και το συμμαζωμένο σπίτι ή θα βρεθείς να μαζεύεις από πίσω της, να πλένεις τα πιάτα της και να μαζεύεις τις πετσέτες της από το πάτωμα του μπάνιου???
Θα υπάρχει μεταξύ σας σεβασμός ως προς τις ώρες ύπνου (τουλάχιστον τις καθημερινές) αλλά και τις επισκέψεις που θα έχετε ή θα βρεθείς να γίνεσαι η υστερική και περίεργη αν Κυριακή βράδυ αποφασίσει να κάνει ένα παρτάκι…
Θα μπορείτε να βάλετε όρια για το ποιος μπαίνει στο σπίτι και πότε ή θα πέφτεις πάνω σε αγνώστους να κάθονται στην πολυθρόνα σου και να τρώνε από το ταπεράκι της μαμάς σου?
Ωραίο όνειρο να μείνεις με την κολλητή, αλλά μάλλον για την ηλικία των 18, που σχεδόν τίποτα δεν σε νοιάζει και δεν σε ενοχλεί…
Σκέψου το καλά… Δυο γυναίκες σε ένα σπίτι είναι πάντα δύσκολη υπόθεση…
Και ας πάμε τώρα στην υπόθεση ότι θες να μείνεις με τον καλό σου…
Η αλήθεια είναι αν μένεις ήδη μόνη τα πράγματα θα είναι λίγο πιο δύσκολα για σένα.
Πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται ότι ίσως δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να αφήσεις την βολή σου και να μετακομίσεις με τον καλό σου. Κάτι που πριν καιρό απλά το ονειρευόσουν. Σκέφτεσαι ότι και έτσι καλά είστε, ο καθένας σπίτι του.
Όμως οι σχέσεις προχωράνε και δεν μπορείς απλά να το πάρεις απόφαση ότι κάποια στιγμή (μετά από χ χρόνια σχέσης) θα πρέπει να υποχωρήσεις και να δοκιμάσεις να μείνεις μαζί με τον καλό σου. Έτσι δεν γίνεται εξάλλου?
Γιατί εντάξει μπορεί να έχετε περάσει και δύο εβδομάδες μαζί την περίοδο των διακοπών αλλά το ίδιο είναι??? Κατηγορηματικά σου λέω ΟΧΙ δεν είναι!!!
Γιατί εκεί δεν σε ενοχλεί που γεμίζει το μπάνιο νερά, κάποιος άλλος το καθαρίζει. Ούτε αν δεν στρώνει το κρεβάτι, αλλά ούτε αν πετάει τα ρούχα του δεξιά και αριστερά. Δεν ενοχλείσαι καν αν καπνίζει μέσα στο δωμάτιο ή αφήνει το ποτήρι του καφέ του δίπλα από το κομοδίνο. Εκεί είσαι διακοπές σε ένα όμορφο μέρος που δεν είναι το δικό σου μέρος!
Μία συμβουλή πάντως που πιάνει τόπο είναι όταν έρθει εκείνη η στιγμή και σκεφτείς με τον καλό σου η σχέση να πάει σε άλλο επίπεδο, βρείτε άλλο σπίτι. Ένα σπίτι που δεν θα είναι το δικό του, αλλά ούτε και δικό σου. Γιατί πίστεψέ με το δικό σου σπίτι πάντα θα το νιώθεις το δικό σου και αυτός θα είναι στο μυαλό σου ο εισβολέας που σου πήρε τον χώρο από την ντουλάπα σου, που έσπασε το καθρεφτάκι του μπάνιου σου, που λέρωσε τον πάγκο της κουζίνας σου κ.ο.κ.
Όταν λοιπόν έρθει εκείνη η στιγμή βρείτε ένα άλλο σπίτι που εξαρχής θα είναι το δικό σας σπίτι! Και των δύο.
Και εκεί αρχίζουν οι υποχωρήσεις. Ναι η συγκατοίκηση βολεύει πολύ αλλά συνήθως τον άλλο (στο μυαλό μας!). Γιατί εντάξει τα έξοδα θα είναι δια δύο, αλλά η θέση στην πυλωτή μία. Η ντουλάπα θα πρέπει να χωρέσει τα ρούχα και των δύο και ίσως το ροζ κουφετί που ήθελες να βάψεις στους τοίχους δεν είναι αποδεχτό από έναν άντρα που μοιράζεται τον ίδιο χώρο. Τα λούτρινα και τα κουκλάκια ίσως καλά θα κάνεις να τα βάλεις στο πατάρι, όπως και το έξαλλο παρελθόν σου (ξέρεις εκείνο το κουτί που φυλάς με όλα τις αποδείξεις περασμένων σχέσεων). Θα πρέπει να συνηθίσεις να κατεβάζεις το καπάκι της τουαλέτας και να μαζεύεις τρίχες από τον νιπτήρα. Κάλτσες και εσώρουχα από το πάτωμα και βρεγμένες πετσέτες από το κρεβάτι.
Θα πρέπει να συνηθίσεις τους κολλητούς του να την πέφτουν με τσιγάρα και μπύρες στο σαλόνι σας και να αποδεχτείς ότι η τηλεόραση θα είναι κατειλημμένη τις βραδιές ποδοσφαίρου.
Στη αρχή θα σε τσατίζουν σχεδόν όλα όσα κάνει. Το καπάκι της οδοντόκρεμας που αγνοείται. Η απίστευτη ανικανότητά του να βάλει καινούριο χαρτί υγείας. Να θυμηθεί επιτέλους ότι πρέπει κάποιος να κατεβάζει και τα σκουπίδια. Το ότι δεν πατάμε με λασπωμένα παπούτσια στο χαλί και δεν τρώμε χωρίς πιάτο!!!
Όλα είναι δύσκολα στην αρχή γιατί απλά νιώθεις ότι πρέπει να μάθεις τρόπους σε ένα μεγάλο παιδί που για σένα είναι τόσο δεδομένοι. Πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι τον χώρο και τα πράγματά σας. Πρέπει να μάθεις να συγκατοικείς με κάποιον που δεν είναι ο μπαμπάς και η μαμά σου!
Ξέρω ότι σε τρομοκράτησα. Οι πρώτοι έξη μήνες είναι δύσκολοι. Αυτό που ίσως σε χαλαρώσει είναι ότι 90% των ανδρών είναι περίπου έτσι!
Ναι ίσως χρειαστεί να μάθεις τρόπους στο μεγάλο σου παιδί και ίσως να τον διαπαιδαγωγήσεις και πάνω σε πράγματα που δεν ήξερε μέχρι τώρα, όπως πώς βάζουμε σκούπα ή πλυντήριο ρούχων.
Μία συγκατοίκηση δεν έχει μόνο τα στραβά της. Και παραδέξου το, δεν είναι μόνο αυτός που πρέπει να αλλάξει!
Μία συγκατοίκηση με τον καλό σου είναι μια μεγάλη αλλαγή αλλά και μια καινούρια αρχή. Δεν είσαι πια μόνη και δεν μοιράζεσαι μόνο το σπίτι σου αλλά και την ζωή σου. Τις επιτυχίες σου αλλά και τις αποτυχίες σου, τις φοβίες σου και τις υστερίες σου. Και πριν καλά καλά το καταλάβεις εσύ που εξαρτιόσουν μόνο από τον εαυτό σου έχεις μαζί σου έναν ακόμα.
Αυτόν που θα σε πετάξει στην δουλειά γιατί έμεινες από μπαταρία. Αυτόν που θα σε παίρνει αγκαλιά κάθε βράδυ για να κοιμηθείς. Αυτόν που θα φτιάξει το χαλασμένο καζανάκι και θα μεταφέρει τα έπιπλα από την μια άκρη στην άλλη όταν σε πιάσει υστερία αλλαγής. Αυτόν που θα σου φτιάξει ένα τσάι και θα σου βάλει θερμόμετρο όταν αρρωστήσεις. Αυτός που θα σε βοηθήσει με τα ψώνια και θα σου υπενθυμίζει κάθε φορά που σε βλέπει στολισμένη ότι είσαι μια κούκλα.
Σίγουρα δεν θα γίνει ποτέ εσύ, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι και το ζητούμενο. Αυτός πρέπει απλά να είναι αυτός. Και αν αυτός είναι ο σωστός αυτός για εσένα, μόνο με την συγκατοίκηση θα το καταλάβεις. Όταν οι ζωές σας και οι συνήθειές σας γίνουν ένα και τελικά σας αρέσει.
Τότε ΑΥΤΟΣ, ο δικός σου αυτός θα κάνει, ναι, ότι κάνει ο κάθε άντρας αλλά θα είναι το δικό σου στήριγμα και το τρυφερό σου χάδι. Ο καθένας σε μία σχέση δίνει αυτό που μπορεί. Εμείς τις υστερίες μας και αυτοί την υπομονή να μας αντέχουν.
Αυτός, ο άνθρωπός σου, που παρά τις διαφορές σας, θα γίνεται μέρα με την μέρα ο πιο κοντινός σου άνθρωπος. Η οικογένειά σου. Και τελικά ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ!
Μόνη ή με παρέα??? Εσύ αποφασίζεις…
