Ταινίες που αγάπησα και αγαπώ πολύ. Ταινίες που έχουν μείνει στην ψυχή μου χαραγμένες, ταινίες που δεν βαριέμαι να ξαναβλέπω και να ξανανιώθω… ξανά και ξανά!
Dirty Dancing 1987
Δεν ξέρω αν χρειάζεται να κάνω συστάσεις καν για αυτή την ταινία. Οι γυναίκες της γενιάς μου αλλά και μπρος πίσω μια δεκαετία είναι σίγουρο ότι την έχουν δει και την έχουν λατρέψει.
Την είδα πρώτη αλλά και δεύτερη φορά με την νονά μου στο θερινό σινεμά της γειτονιάς μου. Μας άρεσε τόσο που γυρίσαμε σπίτι να πάρουμε λεφτά για να την ξαναδούμε στην δεύτερη προβολή της ημέρας.
Τα είχε όλα. Οι δύο διαφορετικοί κόσμοι των πρωταγωνιστών, ο μάτσο γοητευτικός χορευτής που τον θέλουν όλες αλλά ερωτεύεται το όχι και τόσο όμορφο κορίτσι και της μαθαίνει χορό. Και φυσικά κόντρα σε όλους αυτοί ερωτεύονται και αποδεικνύουν ότι ο έρωτας είναι πάνω από όλα.
Η ατάκα που άφησε εποχή “nobody puts baby on the corner” και highlight ο φοβερός τελευταίος χορός με μουσική επένδυση την απίστευτη επιτυχία “The time of my life” με αποκορύφωμα το σήκωμα στον αέρα που πολλές θελήσαμε να δοκιμάσουμε αλλά δεν τολμήσαμε ποτέ.
Η πρώτη μου αγαπημένη ταινία που ξεχείλιζε από έρωτα, θαυμασμό, νέες εμπειρίες, καλοκαίρι.
Τριάντα χρόνια μετά το είδα και με τα κορίτσια μου!!! Την είδαμε πέντε φορές σε μια βδομάδα!!!!
Αν δεν το έχεις δει… don’t miss it, είναι απλά από τα πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει σε αυτή τη ζωή!
The Phantom of the Opera 2004
(Μετάφ
ραση : Το φάντασμα της όπερας)
Χμμμμμ για να καταλάβετε πόσο αγαπημένη μου είναι αυτή η ταινία ένα θα σας πω… ήταν το θέμα του γάμου μου…
Η ιστορία???? Η μουσική???? Το φάντασμα?????
Είναι το πρώτο musical που είδα. Φορέματα και σκηνικά εποχής. Μυστήριο και ψευδαισθήσεις σε μια ταινία που θα σε συγκινήσει μέχρι τέλος.
Ένας κακός, που στο τέλος λατρεύεις περισσότερο από τον καλό… πώς θα μπορούσες άλλωστε να μην του συγχωρέσεις τα πάντα όταν τον ρόλο του φαντάσματος τον έχει ο ακαταμάχητος Gerard Butler.
Τρελαίνομαι για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, για τους πλατωνικούς έρωτες που τραβάνε χρόνια, ίσως και μια ζωή. Τρελαίνομαι να βλέπω σε ταινίες άντρες που ό,τι και να συμβεί, αυτοί μένουν πιστοί στο συναίσθημά τους εφόρου ζωής… ακόμα κι αν ξέρουν ότι δεν θα σε έχουν ποτέ…
Αυτά στις ταινίες φυσικά…
Μια άκρως ατμοσφαιρική και αρκετά μεγάλη ταινία φτιαγμένη για βραδιά ταινίας με παρέα και χαμηλά φώτα.
Θα σε συναρπάσει!
Pride and Prejudice 2005
(Μετάφραση: Περηφάνια και προκατάληψη)
Θα ήθελα
πολύ να σας πω ότι το διάβασα, αλλά όχι ακόμα. Η πρώτη επαφή μου με την ταινία ήταν πριν από 5 χρόνια τυχαία. Από τότε είμαι σίγουρη ότι πρέπει να την έχω δει πάνω από 30 φορές.
Απέφυγα να δω την σειρά από φόβο μήπως χαθεί κάτι από την μαγεία που σχημάτισα μέσα στο μυαλό μου.
Ο έρωτας σε όλο του το μεγαλείο. Δεν νομίζω ότι έχω δει ταινία να διαχειρίζεται τόσο ωραία αυτά τα μικρά που μοιάζουν μεγάλα στο μυαλό μας όταν ερωτευόμαστε. Νομίζω ότι αυτή η ιστορία αγάπης έχει ακριβώς ό,τι θέλουμε οι περισσότερες άπιστες. Να καταφέρει κάποιος να μπει στο μυαλό μας, να είναι περισσότερα από ό,τι πιστεύουμε για αυτόν, πιστός και σίγουρος για τα συναισθήματά του, όσος χρόνος και αν περάσει…
Φοβερά προσεγμένη σκηνοθεσία, φοβερή φωτογραφία, φοβεροί ηθοποιοί και τρομερή προσοχή στην λεπτομέρεια, στην στιγμή… Στο βλέμμα, στο άγγιγμα, στην υποψία του έρωτα…
Θέλει καλό κρασί, γυναικοπαρέα και καναπέ… και όλες θα ερωτευτείτε!!!
